• Rachel Schipper

Mondkapje



Een stukje stof. Muf of fris, gekleurd of stralend wit. Met patroon of doodsaai. Ik zie je niet meer heel, ik zie je maar half. Ik zie je niet meer echt, alleen je ogen spreken. Alsof ons gezicht door midden is gebroken. Maar wat als het niet alleen ons gezicht, maar ook ons zicht betreft?


Alleen in je ogen kan ik lezen, wat je werkelijk denkt. Vermomd achter de angst om te dichtbij te komen, staan we samen af te wassen. Lopen we samen door de supermarkt. Zitten we samen te wachten op de bus. Achterdochtig kijk ik je aan, wat breng je mee en wat laat je gaan? Samen staan we sterk, maar hoe werkt dat samenzijn dan zo alleen achter ons scherm? Ik voel me


De schijn van veiligheid ligt nu op de loer, zoals de buizerd cirkelt over het veld. De muizen schieten alle kanten op, maar niemand weet of rennen überhaupt zin heeft. Want zijn we nog wel bang genoeg om telkens hard te rennen? Bij elke golf keert de waanzin terug die ons onzeker maakt over onze nieuwe werkelijkheid. Want de werkelijkheid is weerbastiger dan het lijkt.


Ik zie dat je twijfelt in je ogen. Ironisch genoeg voelt het als kleur bekennen met een fleurig mondkapje op. Alsof er nog maar twee keuzes zijn, je gelooft of je gelooft niet.




Mondkapje


Rachel